paseges cert

Ρύζι Χαλάστρας

Ο Μέγας Αλέξανδρος, οι πρόσφυγες του 1922, ο Στέλιος Καζαντζίδης… Το’φερε έτσι η ιστορία, όλοι αυτοί έμμεσα και άμεσα ,να συνδεθούν με τη Χαλάστρα και τους θρυλικούς πια ορυζώνες στους οποίους παράγεται ένα από τα καλύτερα ρύζια στον κόσμο, στο επιβλητικό δέλτα του Αξίου. Του Βαρδάρη, που τραγουδήθηκε ως νερό και ως αέρας και ως σύμβολο της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας.
Οι στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου ανακάλυψαν το ρύζι στον Ινδικό ποταμό. Οι πρόσφυγες μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών που ακολούθησε εγκατασταθήκαν στο δέλτα του ποταμού όπου ρίζωσαν δημιουργώντας μέσα στους βαλτότοπους εύφορες πεδιάδες. Ο Καζαντζίδης, ιδιοκτήτης και αυτός ορυζώνων τραγούδησε στις αποθήκες του συνεταιρισμού  το 1958 μαζί με τη Μαρινέλλα για τους ανθρώπους του μόχθου και της  Προσφυγιάς. Εκεί παράγονταν το μοναδικό  ρύζι Χαλάστρας που πρόσφερε πλούσια τροφή στη χώρα που μόλις είχε βγει από τον εμφύλιο. 


Η αντίστροφη μέτρηση για την περιοχή άρχισε το1949, μια χρονιά που συμπίπτει με την αλλαγή σελίδας για την Ελλάδα, η πειραματική καλλιέργεια του ρυζιού.Τότε άρχισαν τα αντιπλημμυρικά έργα και η γη εύφορη και φιλική για τους αγρότες. Τότε ξεκίνησε και η πειραματική ρυζοκαλλιέργεια.
Το 1950 πρώτοι φύτεψαν ρύζι  σε δικά τους αγροκτήματα ο Νικόλαος Κρόσσος και ο Γρηγόριος Τσιότσκας. Ο πρώτος καλλιέργησε 200 στρέμματα και ο δεύτερος 100. Το 1951  οι δύο πρωτοπόροι κατάφεραν να πάρουν άδεια για περισσότερα στρέμματα. Η αρχή είχε γίνει. Στη συνέχεια, το υπουργείο Γεωργίας, διαβλέποντας  το μέλλον του προϊόντος για την χώρα μας και τα πολλαπλά οφέλη για καλλιεργητές και καταναλωτές  έδωσε υποτροφία στον Γρηγόριο Τσιότσκα για να πάει στην Ιταλία και μάθει την τεχνική της μεταφύτευσης. Προορισμός του ήταν το Vercali, μια κωμόπολη έξω από το Τορίνο.
Το 1953 ο Γρηγόρης Τσιότσκας επιστρέφοντας από την Ιταλία πειραματίστηκε με τη μέθοδο αυτή στο αγρόκτημα του. Έκανε τα φυτώρια, εξασφαλίζοντας πολύ μεγαλύτερη στρεμματική απόδοση. Για την προσπάθεια του  δε ,αυτή βραβεύτηκε από το Υπουργείο Γεωργίας κατά τη διάρκεια της θιεθνούς έκθεσης της Θεσσαλονίκης με 2 μετάλλια.Ενώ τιμήθηκε με άλλα  4 μετάλλια από από το Σύλλογο (Club) Ρόταρυ του πρωτοπόρου στην καλλιέργεια του ρυζιού.


Τον Τσιότσκα ακολούθησαν και άλλοι καλλιεργητές με αποτέλεσμα να αυξηθεί η συνολική παραγωγή. Ανθρωπος ανήσυχος και δημιουργικός ο  Γρηγόρης Τσιότσκας πρωτοπορεί. Εφερε από την Ιαπωνία και έστησε στη Χαλάστρα τον πρώτο ορυζόμυλο.
Και ενώ  το 1955 έφτιαξε στην ταράτσα της οικοδομής του το θερινό κινηματογράφο «Σινέ Καμπάνια», τον οποίο αργότερα μετέτρεψε σε χειμερινό, αυτός μέχρι το τέλος της ζωής του δήλωνε μόνο αγρότης παραδίνοντας μαθήματα δημιουργίας και συνεχούς βελτίωσης του προϊόντος καθιστώντας το ρύζι της περιοχής ανταγωνιστικό.
Ανταγωνιστικό ,ακόμη και σε χώρες που ο ρυζοκαλλιέργεια χρονολογείται από το 2000 π.Χ


Η Ιστορία του ρυζιού.

Στην Κίνα η καλλιέργεια του ρυζιού ήταν γνωστή πριν από 4000 χρόνια, όπως αναφέρεται σ’ ένα κινέζικο έγγραφο. Στην Ινδία βρέθηκαν έπειτα από ανασκαφές απανθρακωμένοι σπόροι ρυζιού, οι οποίοι αντιστοιχούν σε έναν πολιτισμό του οποίου η ακμή τοποθετείται στη χρονική περίοδο μεταξύ 1000 και 750 πΧ. Το ρύζι δεν το καλλιεργούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, ωστόσο το φυτό ήταν γνωστό. Οι στρατιώτες του Μ. Αλέξανδρου έμαθαν για την καλλιέργεια του ρυζιού όταν έφθασαν στον Ινδό ποταμό.
Κατά το έτος 100πΧ από την Κίνα διαδόθηκε στην Ιαπωνία. Από την Ινδία επίσης το ρύζι διαδόθηκε προς δυτικά στο Ιράν, Ιράκ, Τουμπεκιστάν και την Αίγυπτο.

Οι κυριότερες παραγωγικές χώρες είναι η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν, η Ιαπωνία, η Ταϋλάνδη, η Ινδονησία και η Βιρμανία.



Χαλάστρα

Η Χαλάστρα είναι μια κωμόπολη 18 Χλμ. δυτικά της Θεσσαλονίκης με πληθυσμό περί τις 9000. Η Χαλάστρα αναφέρεται σε πολλά κείμενα αρχαίων από το 3000-2500 π.Χ:
ΣΤΡΑΒΩΝ: «Πόλις επί Θερμαίον κόλπον. Ωνόμασται από Χαλάστρης» (νύμφης συχνάζουσας στην Χαλαστραία λίμνη)
ΕΚΑΤΑΙΟΣ: «Πόλις ευδόμη εν Μακεδονία »
ΛΥΚΟΦΡΩΝ: (Για τον πολίτη) « Θεσπρωτός άμφω και Χαλασταίος Λέων »
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: Αναφερόμενος στην απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Μ. Αλέξανδρου γράφει : « Μακεδών τις, Λίμνος Καλούμενος, εκ Χαλάστρας, επιβουλόμενος τον Αλέξανδρον, παρεκείνει νέον τίνα, Νικόμαχον, όν ηγάπα, να γίνει κοινωνός της πράξεώς του ». Οι Χαλαστραίοι όμως στρατηγοί του Μ. Αλεξάνδρου, Παρμενίων και Φιλώτας, αντελήφθησαν την απόπειρα και συνέλαβαν τους πραξικοπηματίες.
ΣΟΥΪΔΑΣ: « Χαλαστραίον Νίτρον, από Χαλάστρης της εν Μακεδονία Λίμνης »
ΠΛΙΝΙΟΣ: 1ο αιώνα μ.Χ. : «…… in ota sinus Macedonika Chalastra.»
ΗΡΟΔΟΤΟΣ: Για τον Ξέρξη το 480 π.Χ. : «…… πλέον δε επίκετο ες τε την προηρημένην Θέρμην και Σίνδον τε πόλις και Χαλέστρην επί τον Αξίον ποταμόν »
ΣΙΚΕΛΙΩΤΗΣ: « Το Χαλαίστριον πολισμάτιον πολιορκήσας ο Περσεύς και πάντας κατασφάξας. »
ΒΙΖΑΝΤΙΝΗ ΕΠΟΧΗ: Καστρίον, ομώνυμη Επισκοπή από τα μέσα του 1ου μ.Χ. αιώνα (Επισκοπή Καστριού και Καμπανίας )
ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ: Κουλακία. Από το κουλέ-κιόϊ = Πυργοχώρι.
Απελευθέρωση από τον τούρκικο ζυγό : 22 Οκτωβρίου 1912.
ΜΕΤΕΝΟΜΑΣΙΕΣ
1926 από Κουλακιά σε συνοικισμό και Κοινότητα Χαλάστρας



ΡΥΖΙ ΧΑΛΑΣΤΡΑΣ
ΑΣ ΧΑΛΑΣΤΡΑΣ


Στην Χαλάστρα Θεσσαλονίκης, σε έναν από τους μεγαλύτερους ορυζώνες της χώρας, ο αγροτικός συνεταιρισμός Χαλάστρας παράγει και τυποποιεί υψηλής ποιότητας ποικιλίες ρυζιού κυριότερες από τις οποίες είναι το γλασέ(μεσόσπερμο, κυρίως για σούπες), η καρολίνα( μεσόσπερμο και γαλακτόχρωμο με κολλώδη υφή στο μαγείρεμα, για ριζότο), το νυχάκι( μακρύσπερμο ιδανικό για πιλάφι), και το μπονέτ( κίτρινο κατάλληλο για πιλάφι, σπειρωτό).